De Doeken van Elly vertellen een verhaal ! leest u maar !

Goedendag !

Mijn naam is “doek”!

Doek ! Geen vaatdoek, zakdoek, handdoek, doekje voor het bloeden, dundoek……..Gewoon Doek !

Eigenlijk is mijn naam nog ongewis en ben ik nu nog “Zonder Titel”. Maar ik kan uitgroeien tot grote artistieke hoogte. Daarvoor heb ik wel de medewerking nodig van een welwillend mens, die weet om te gaan met het prachtige medium: Verf !. Niet zomaar verf, mijn voorkeur gaat toch wel uit naar een mooie acryl- of liever nog een lekkere vette, smeuïge olieverf. Dat ruikt zo heerlijk naar  papaver- en lijnolie en terpentijn.

Dat is genieten, daar trip ik op naar hoger sferen………………..

Er is natuurlijk  kans, dat ik in de handen val van een of andere “nieuwlichter”die mij afscheept met 2 stippen en een streep, met goedkope verf en daar dan een titel aan geeft van een halve pagina. Ik kan ook worden bewerkt door een fijnschilder. Dat zou  niet zo verkeerd zijn, want die gebruiken allemaal dunne laagjes verf met van die fijne zachte kwasten, zo lekker poezelig en teder op mijn canvas.

Hoewel een ruige behandeling met schrapende paletmessen  over mijn onderlaag ook wel tot mijn verbeelding spreekt. Dan voel je dat je tot leven komt !

Ik hoop niet dat ze een collage op me maken. Al die opgeplakte rommel trekt zo aan de huid en je krijgt er ook allemaal stofnesten op. Jakkes,  nee !

Enkele collega’s van mij, zijn met een groepje van een doek of 10 gewoon in al hun puurheid opgehangen. De enige aankleding was een zwart lijstje. Nog geen likje verf kregen zij mee.

Ze hebben het met z’n tienen toch nog gebracht tot een Zwitsers museum, dat hen aankocht. Zij hangen daar nu met z’n tienen onder de bloedeloze naam: “Compositie”.

Ach ja, je kunt zomaar in je hempie worden gezet in onze wereld.

Mijn afmetingen vind ik niet verkeerd. Ik ben mooi rijzig: 120 cm in de hoogte met een fraaie heupwijdte van 60 cm. Strak huidje, goed uitgespiesd, dus geen rimpels.

Ik ben hier lang niet de grootste hoor. Er staan hele grote lerpen van 1 ½  meter vierkant, helemaal met extra kruislatten op de rug om een beetje in model te blijven. Ze staan broederlijk naast onwijs klein postzegeltjes, waar je nauwelijks je tube voor hoeft te openen. Hoewel ik ook weleens een speldenknop heb gezien, waar een heel landschapje op geschilderd was. Dus je bent niet snel te klein in ons vak.

Er is wel een behoorlijk klasseverschil in de doekenhoek. Zo is mijn bespanning gemaakt van puur linnen. Da’s kwaliteit voor de eeuwigheid.

Heel wat anders dan die katoenen canvasjes. Ach gossie – lief spul hoor, maar ja, het blijven katoentjes………..

Ik ben toch benieuwd op welke ezel ik terecht kom. In een sjiek atelier, met een mooie poserende juffrouw op een chaise longue. Of bij een jong, martelend talent. Zo’n veelbelovende, maar straatarme, gedreven kunstenmaker met een honger-oedeem, die de juiste “kruiwagen”nog niet heeft gevonden.

Belangrijk is, dat ze mij met respect behandelen. Niet zoals het een collega-doek verging, die bij een echtelijke ruzie met een ferme mep over het hoofd van de echtgenote werd gedrapeerd.

Dat was een tragisch einde….van het doek uiteraard !

Maar goed, alle gekheid op een schildersstokje: Ik ga er blanco in en zie wel waar de toekomst mij brengt, of de kunstgeschiedenis mij zal aanraken.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien